Jednak owa „poprawność” wynikała z serii nieuniknionych kompromisów. Monumentalna, lecz nieco bezduszna scena, fundamentalne problemy z akustyką oraz ryzykowna, „szarpana” dramaturgia setów sprawiły, że koncert był bardziej kolekcją potężnych, lecz oddzielnych obrazów, niż płynnym, spójnym przeżyciem emocjonalnym. Mimo to, siła „Grand National Tour” leżała właśnie w unikalnym połączeniu tych dwóch artystycznych światów. Była to celebracja ich indywidualizmu, przyjaźni – tego, co ich łączy. Lodowata precyzja Kendricka potrzebowała ciepła i emocjonalności SZA, by w pełni wybrzmieć na stadionowej scenie. Koncert na PGE Narodowym, mimo swoich skaz, pozostanie w pamięci jako monumentalne widowisko i dowód na to, że Kendrick Lamar i SZA to artyści, którzy razem są w stanie stworzyć coś, co „przekracza granice gatunków i oczekiwań” – nawet jeśli warunki nie zawsze pozwalały tej wizji w pełni wybrzmieć.  

Dla mnie najważniejsze wykonania wieczoru, to wspólne „all the stars„, „Luther„, „DNA.„, „Be alright”, „LOVE.”, „HUMBLE.”, „squabble up”,”Kill Bill ” i oczywiście „Not Like Us”.

A Wy, byliście na koncercie Kendricka i SZA? Jak oceniacie?!